شاید خبری مثل خبر دیروز تلنگری بود که به ارزش زندگی فکر کنم و اینکه چقدر رشته های اتصال ما به زندگی محکم می تواند باشد. وقتی صبح در دانشکده شنیدم که یکی از بچه های خوابگاهی دانشکده دست به خودکشی زده، آن هم بعد از یک درگیری لفظی با یک استاد که نهایتش می شود توبیخ با درج در پرونده و وقتی شنیدم که در دوران نامزدی هم بوده، غمگین شدم و به درسهای زندگی و ربطش با مرگ فکر کردم.

چطور می شود که ارزش زندگی تا بدین حد پایین می آید و امیدمان به بودنی تاثیرگذار به یکباره فرومی ریزد و حتی تحمل این بودن را نیز نمی کنیم؟ تازگی ها به هرکس که می رسی از خودکشی حرف می زند. خودکشی دیگر مذموم نیست. خودکشی انتخاب فرد است برای ماندن یا رفتن. اما دلایل این انتخاب بسیار جای بررسی دارد.

از دیروز دائم به این مسئله می اندیشم ! امید که این دانشجو هم بتواند به دنیای سلامتی باز گردد.