گاهی ادم ها خسته اند. گاهی می شود  که از حرفهای دیگران سر آدم باد می کند. گاهی می شود که آدمها نه تنها کمکی نمی کنند که فقط سد اندک ته مانده انرژی آدم هم می شوند. گاهی می شود که خستگی حتی نای اعتراض هم برایم باقی نمی گذارد. گاهی می شود که با یک جمله، یا یک تصمیم همه چیز را به هم می ریزند و نمی دانند که چقدر به هم ریخته اند. گاهی می شود که دوست داری فریاد بزنی دیگران کاری به کارت نداشته باشند. گاهی می شود که دوست داری اطرافیان باور کنند که در این وضعیت خستگی هیچ نیازی به نصیحت شنیدن نداری.

و گاهی می شود که کسی باید باشد، که نیست و نمی دانی چرا نیست.

دست و پایم را اویزان کرده ام از بند رخت خشک شوند. مغزم را جلوی آفتاب روی سطح مسطح انداختم و هنوز دلم را خیس آب چکان بین زمین و هوا می چلانم.