اعترافات سبز: زباله هایی که سبز نیستند
ظاهرا این روزها تب محیط زیست داغ است و زمین ارزش دارد. بماند که در ایران چندان خبری از این گروه ها و چنین تب هایی نیست. دوست عزیزی به همین مناسبت بازی جالبی راه انداخته که قرار است در آن اعترافات سبز کنیم. اول از همه درباره کارهایی می نویسم که می دانم احتمالا تاثیرات مخرب محیط زیستی دارد:
اول اینکه اعتراف می کنم محیط زیست دغدغه و مسئله ام نبوده است. اصلا نمی دانم وقتی از حفاظت زمین و محیط ریست حرف می زنم دقیقا چه چیزهایی به آن مربوط می شود. البته معلوم است که مسائل واضح و مبرهن محیط زیستی را می شناسم، اما با جزئیات آن آشنا نیستم. هیچوقت هم برایم دنبال کردن آن ارزشمند نبوده که همیشه احساس می کردم مسائل مهم تری همیشه هست. اعتراف می کنم که گروه های محیط زیستی داخلی را خیلی نمی فهمیدم و درک نمی کردم.
بسیار زباله سازم. مقتضیات زمانی که دارم باعث شده در همان یک وعده ای که در خانه هستم کمتر غذا درست کنم و بیشتر از غذاهای آماده و یا نیمه آماده استفاده کنیم. درست است که درست نکردن غذا درواقع ذخیره کردن انرژی است، اما ابن کار بسیار زباله ساز است. کاغذ، پلاستیک یا ظرف های کنسرو، به تمامی از آلاینده های محیط زیستند. از همه بدتر اینکه اغلب با این غذاها نوشابه خانواده سفارش داده می شود. به نظرم یکی از آلاینده های مهم محیط زیست است. زباله کاغذ هم بسیار دارم. بخشی از مقواها و ابزاری است که از بیرون می آید. برخی نوشته های قدیمی است که دیگر نگه داشتن ندارد.
از همه موارد گفته شده درباره زباله بدتر اینکه گاهی حوصله تفکیک زباله را نیز ندارم. .وقتی هفته ای یکبار - که اغلب فراموش می شود و به دو یا سه هفته می رسد - قرار است در انتظار ماشین زباله های خشک باشیم، یعنی زباله ها باید اینهمه مدت در جایی نگاه داشته شود. همین سختی کار باعث شده که یا تفکیک درست و حسابی نکنم و یا اگر تفکیک می کنم تواما مقابل در منزل قرار دهیم.
در این چند سال که رانندگی می کنم، رفت و آمد با وسایل نقلیه عمومی برایم به شدت سخت شده است. از اتوبوس بدم آمده و بقیه موارد هم چندان مناسب نیست. در بسیاری از جاها که می شود بدون ماشین رفت، حتما ماشین را با خودم می برم.
و اما برخی از کارهایی که انجام می دهم که شاید برای محیط ریست مفید باشد:
از رشته مهندسی شیمی به جامعه شناسی تغییر رشته دادم. با مدرک مهندسی شیمی هم کار نمی کنم. همین تغییر رشته به ظاهر محیط زیستانه تر است.
نسبت به استفاده از برق نسبتا حساسم و کم مصرف می کنم.
از کاغذ بسیار کم استفاده می کنم و تقریبا تمام فعالیت های روزانه را تایپ می کنم. یکی از فجایع زیست محیطی در کلاس های دانشگاه تولید رونویسی های به اسم تحقیق آخر ترم است. تمام تلاشم این است که اگر کلاسی دارم اینترنت بیس و با کمک وبلاگ باشد، که هم از هدر دادن انرژی صرف نظر شود و هم انبوهی از کاغذ در پاین ترم به سطل زباله ریخته نشود.
می دانم که می شود نمونه های بهتر و وسیعتری را یافت. اما فعلا به همین تعداد بسنده می کنم و دوستداران محیط زیست را دعوت به بازی می کنم.
نوشته های دیگران
اعترافات سبز: به چند طریق به زمین صدمه می زنم / بامدادی
اعترافات سبز: درخت خوشمزه است. / کمانگیر
اعترافات سبز: این محیط زیست گیج کننده بدون صلح به جایی نمی رسد. / خیزران
۱۰ فروردین ۸۸ @ ۱۲:۳۳ ق.ظ
سمیه عزیز سپاس از نوشته عالی ات. به نکته بسیار مهمی اشاره کرده بودی که همیشه فراموش م یکنیم و آن هم پایان نامه ها و تحقیقات است. این جزء مفاهیمی است که حتما به خاطر خواهمش سپرد. شاید باید راه حل جانشین را به همه اساتید آموخت. باز هم سپاس
۱۰ فروردین ۸۸ @ ۲:۲۶ ق.ظ
[...] سمیه توحیدلو: اعترافات سبز: زباله هایی که سبز نیستند [...]
۱۰ فروردین ۸۸ @ ۸:۴۶ ق.ظ
بسیار از صحبت هایی که کردید چیزهای به ظاهر کوچکی هستند که اهمیت زیادی دارند و ما براحتی از کنارشان می گذریم:)
۱۰ فروردین ۸۸ @ ۹:۲۱ ق.ظ
کارهای تو ممکنه برای خودت ضرر داشته باشه(به خصوص خوردن هر روز نوشابه و غذاهای آماده)ولی چندان ضرر زیست محیطی نداره و معمولی هست.البته از یک فردی که غذاهای غیر کنسرو شده میخورده یه کم غیر معمول تر هست.این مقدار زباله معمولی هست و تولید زباله در صورت بازیافت اونها و عدم وجود زباله های خطرناک(مثل باطری و قطعات الکترونیکی)،چه کم و چه زیادش فشار چندانی به محیط زیست نمیاره.خوشبختانه همه اونها،حتی پلاستیکش هم قابل بازیافت هست.دو نوع زباله وجود داره یکی اونهایی که خودشون ظرف مدت کوتاهی به طبیعت بارمیگردند(مثل اضافه های مواد غذایی)یک نوع دیگش اونهایی هستند که در صورتیکه استفاده مجدد نشه ازشون،هم انسان رو با خطر کمبود منابع طبیعی مواجه میکنند و هم برای مدت زیادی در محیط زیست باقی میمونند و اون رو از حالت طبیعی خودش خارج میکنند،مانند همین قوطی کنسرو یا بطری نوشابه و در کل چیزهایی که ازپلاستیک و فلز و چوب و اینها ساخته میشند یا قطعات الکترونیکی و حاوی مواد شیمیایی که برای محیط زیست خیلی خطرناکند.ولی از حمام رفتن تهرانیها نگفتی که چقدر آب میریزند. تو رو نمیدونم،ولی تهرانیها وقتی حمام میرند خیلی آب میریزند.
توصیه بهداشتی اینکه زیاد نوشابه نخور، چون شما اگر به فرض یک لیوان آب رو بخواید به شیرینی یکه لیوان نوشابه برسونید باید دست کم یک چهارم لیوان رو پر ازشکر کنید تا شیرینیش بشه اندازه شیرینی اون یک لیوان نوشابه. پس خوردن این مقدار شکر اونم هر روز کار بدی هست چون ممکنه قندک بزنی :دی
۱۰ فروردین ۸۸ @ ۱۰:۱۳ ق.ظ
خب من خیلی از قلم و کاغذ استفاده می کنم وتقریبا هر شب ۴-۵ صفحه ای کاغذ سیاه می کنم… اما در بقیه موارد از جمله استفاده کمتر از پلاستیک و استفاده بیشتر از وسایل نقلیه عمومی کلی به خودم افتخار می کنم… در مصرف آب وبرق هم صرفه جویی می کنم زمستونا هم به جای زیاد کردن بخاری لباس گرم بیشتر می پوشم
۱۰ فروردین ۸۸ @ ۱۱:۲۷ ق.ظ
http://www.isna.ir/ISNA/NewsView.aspx?ID=News-1307144&Lang=P
۱۰ فروردین ۸۸ @ ۳:۰۱ ب.ظ
[...] اعترافات سبز: زباله هایی که سبز نیستند/ سمیه توحیدلو [...]
۱۰ فروردین ۸۸ @ ۶:۴۲ ب.ظ
[...] اعترافات سبز: زباله هایی که سبز نیستند از وبلاگ بر ساحل سلامت [...]
۱۱ فروردین ۸۸ @ ۸:۴۷ ق.ظ
[...] بر ساحل سلامت » Blog Archive » اعترافات سبز: زباله هایی
۱۴ فروردین ۸۸ @ ۱۲:۲۲ ق.ظ
میدونستید استفاده از کامپیوتر چقدر باعث گرم شدن زمین میشه؟یه آماری یکی از اساتیدمون سر کلاس داد،یادم نیست. البته یکی از دوستان هم چیزی در این مورد نوشته بود. یه نگاه بهش بندازید بد نیست:
http://gamasgamas.blogfa.com/post-86.aspx
خلاصه که خیلی خوشحال نشید که با کمتر استفاده کردن از کاغذ، دارید به محیط زیست کمک میکنید و اون رو حفظ میکنید!