محاکمه ای که ابدا دوستش نداشتم
بعضی ها اعتقاد داشته اند که این بیست و هفتمین اثر سینمایی مسعود کیمیایی از آن اثرهای ماندگار است و یا اینکه اینگونه گفته اند که در بیست و هفت اثر بزرگ سینمای ایران، بیست تایش به کیمیایی می رسد.
محاکمه در خیابان را دیدم و چون دیگر کارهای کیمیایی تکراری و بدون مفهوم یافتمش.
از آن فیلم هایی بود که آخر فیلم اگر در جو الکی و شعاری نام ِ کارگردان نباشی، طوری می گویی “که چی؟” که حداقل تماشاگران جلویی و پشتی شما در هنگام خروج از سالن سینما هم بشنوند.
۲۱ آبان ۸۸ @ ۴:۴۰ ب.ظ
وقتی از یک کارگردان خوشت نمیاد و از نظرت فیلم هاش بی مفهومه و از قبل از رفتن به سینما با این پیش ذهن فیلم رو میبینید فیلم چه خوب باشه چه بد قطعا آخر فیلم میگید “که چی؟”
تعجب میکنم چطور از نظر شما قیصر و گوزن ها و حکم بدون مفهومند
البته من فیلم رو ندیدم که بخوام از فیلم دفاع کنم ولی نوع نظرتون در مورد فیلم از خوب یا بد بودن فیلم نبود از حس بدتون نسبت به سینمای کیمیایی است
—————–
سمیه: از همه فیلم هاش بدم نمی آد. اما این فیلمهای اخیر به دلم ننشسته. حکم کارشناسی ندادم. کارشناس این رشه نیستم. احساسم بود از دیدن فیلم.
۲۱ آبان ۸۸ @ ۵:۰۱ ب.ظ
در اینکه بیشتر کارهای جدید کیمیایی به دل نمیشینه باهاتون موافقم ولی در متن وبلاگ کاش مینوشتید کارهای اخیر کیمیایی یا کارهای بعد از انقلاب کیمیایی