این روزها بیشتر از همیشه احساس می کنم که جوانی ِ از دست رفته ای دارم. و بعد هی می خواهم انگار که کام آخر بگیرم از این جوانی ِ بی نوا. اینکه جوانی ات از بین برود یک حس خاصی است. مثلا فکر می کنی تنت جوانی نکرده، روحت به حد لازم هوا نخورده از بس که گرفتار چیزهای پیش پا افتاده ی مهم شده است.نه اینکه بلد نباشم چطور زندگی کنم. نه اینکه ندانم خودم را در چه موقعیتی قرار دهم، می شوم یک آدم خوشحال. اصلا معنایش این نیست که همیشه خوشحال نبوده ام. اما جای لعنتی ای خالی بوده همیشه که هرچه از آن لعنتی فرار می کردم، باز هم مثل سایه دنبالم می کرده است. بعد هم وقتی لعنتی های زندگی آدم زیاد شود، آدم فکر می کند که زندگی اش هم به لعنت خدا نمی ارزد. اینجاست که می نشینی و هی می خواهی از این ورطه رخت خویش را بیرون بکشی. اما سخت فرو رفته است لامصب.  دو سه سالی می شود که یکهو  به خودم آمدم و فکر کردم اگر بی خیالش شوم، راستی راستی تمام می شود این جوانی ِ پر انرژی. بعد آمدم که نگذارم تمام شود، ولی انگار که باخته باشم. اشتباه هم نشود. این جوانی که می گویم یک حس جمعی مثل کودکی ِ نسلم فلان بود و نوجوانی اش فلان بود نیست. اصلا ربطی به این ندارند که نسلم چه بلایی بر سرش آمده باشد. اینکه بطور جمعی حس می کنیم نسلمان سوخته یا دچار سوزش شده ماجرای دیگری است و ربطی هم به این حس مزخرف این روزهای من ندارد.

بعد ماجرا جالب تر است وقتی تا مخ فرو رفته باشی در این حس، آنوقت آنهایی هم که باید اصلا نفهمند که چه مرگت است. اصلا اندک تلاشی هم نکنند برای بازگرداندن لعنتی هایی که وقتی وقت بگذرد، دیگر گذشته است و پشیمانی سودی ندارد. بعد هی من یادآوری می کنم که ببینید دارد تمام می شود این سالهای خوش خوشان عمر. به خرجشان نمی رود. نه اینکه بخواهند که به خرجشان نرود. نه . اصلا انگار که متوجه نیستند که چه می گویم. از بس این لعنتی ها، لعنتی هستند حتی نمی شود درست تفهیمشان کرد. انگار فقط خودت بدانی . بعد من مدام مستاصل می شوم از نگه داشتن ِ این آخر سالهای جوانی. انگار که با یک استیصال از فهم یک چیز ِ لعنتی بزرگ می روم که میان سال شوم. بعد حس می کنم که کم آورده ام و زورم به هیچ تغییری نمی رسد. اصلا وقتی زورم به هیچ تغییری نمی رسد می آیم و اینجا داد می زنم. و همین که من اینجا دارم اعتراف می کنم که دیگر زورم نمی رسد، یعنی که من چقدر تمام شده ام. وقتی یک آدم همیشه در جنگ، پرچمش را به نشانه شکست می آورد پایین، یعنی تمام کرده است. یعنی از رمق افتاده است. یعنی تن داده به هر چه باداباد. و من پرچم را پایین کشیده ام از بس نفهمیدند که چه می گویم و چه می خواهم. و من از جنگندگی افتادم از بس آدمهایی که نمی فهمند این حس های لعنتی را آدم های خوبی هستند. اگر آدم های خوبی نبودند می شد محکم تر جنگید برای به دست آوردنشان. ولی وقتی آدم های خوبی هستند، آدم یکجور حناق ِ مکرر می گیرد جلوی خوبیشان.

و معلوم است که الان دارم هذیان می گویم؟ خب دیگر نمی گویم. نه اینکه هذیانی نمانده باشد. بلکه دارم یاد می گیرم آیین خفه شدن را!