لایحه حمایت از خانواده، از کدام خانواده حمایت میکند؟
قرار بود از دغدغههایشان بگویند و اینکه چرا جامعه شناسی؟ سوال مشترکی است که اغلب میپرسم تا بر اساس آن گفتگوهایی در کلاس شکل بگیرد. دختر جوان می خواهد شفاهی و خصوصی صحبت کند. سنش از من باید بیشتر باشد، اما انگار که دنبال فرصتی است برای مطرح کردن درد دلی که خود و خانوادهاش را درگیرش کرده است. مادری دارد به قول خودش شیر زن که مادر شهید بوده و در ازدواج مجددش صاحب دو فرزند شده است. دختر و خواهرش. شوهر اول یا پدر همان پسر شهید فوت کرده است و شوهر دوم یعنی پدر دخترها سالهاست که خانوادهاش را رها کرده و با خانواده دیگرش زندگی میکند. مادر و دو دختر کار میکنند تا امورات زندگی بگذرد.
مشکل این خانواده پر مسئله خواهر دختر است. خواهری که در جوانی در یکی از شهرستان های کوچک درس میخوانده و از سر سادگی شاهد روابط غیر عادی یکی از همکلاسانش بوده، همکلاسیای که گویا آنقدر در شهرستان پارتی داشته که از اتهام قتل هم تبرئه شده است. خواهر دخترک توسط این همکلاسی و دوستش مسموم شده، مورد تجاوز قرار گرفته و در بیابان رها شده است. آن هم در یک شهرستان غریب ! خوشبختانه زنده مانده ، اما اکنون که چند سال میگذرد، خواهر دختر هنوز بیمار است. نه التیام از به جزای عمل رسیدن آن همکلاسی را پیدا کرده و نه ذهنش از این تجاوز آرام گردیده است. دخترک پرشده است از مشکل و مادر و خواهرش پر از دلهره. دختر دانشجو چنان از خواهرش میگوید که انگار میخواهد جامعه شناس شود تا بفهمد این روابط را. تا بتواند زندگی خودش را نه مانند زندگی مادر و خواهر، زندگی ایدهالی سازد. از من آدرس و شماره مشاوری را میخواهد که خود و مادرش را کمک کند و حتی المقدور چندان پر هزینه نباشد.
جلسه بعد که میروم تا شماره آشنایی را بدهم، دوستانش میگویند دانشگاه را رها کرده است!
حوادثی از این دست،نه داستان است و نه متعلق به صفحه حوادث. مسایل موجود است، زندگی مردمی است که با آنها نشست و برخاست میکنیم. میبینیمشان و با ایشان همکلام میشویم. مسایلی که در اطراف ما بسیارند. و من نمیدانم لایحه حمایت از خانواده قرار است چه کمکی به این خانواده نماید و چگونه از ایشان حمایت کند. این لایحه تنها به پدر اجازه داده تا میتواند همسر اختیار کند و زنانی را ندیده است که با اینهمه مشکل حتی حاضر به طلاق از این مرد نمیشوند ،شاید که دو دخترش نامی از پدر بر سرشان باشد. دخترانی را ندیده که از پدر تنها یک نامش را دارند و بس! حتی پدر پشتوانه ای نیست برای روزهای مباداشان! اما نام پدر به چه کار دخترکی میآید که چون کسی نداشت در جوانی مورد تجاوز قرار گرفته است!
آنها که معتقدند چند همسری بهترین بخش این لایحه است، باید پاسخگو باشند.
۱۴ مرداد ۸۷ @ ۷:۴۲ ق.ظ
سلام و صبح بخیر . از آشنائی با شما بسیار خرسند شدم .چرااز برنامه فیس آف تون توی وبلاگ حرفی نزدید .
موفق باشید .
۱۴ مرداد ۸۷ @ ۸:۰۴ ق.ظ
چقدر خوشحالم که رفتی سراغ این رشته
احساس تولد دوباره نداری سمیه جان؟
دخترک رفت ولی بار مسئولیت تو حالا سنگین و سنگین تر!!!
۱۴ مرداد ۸۷ @ ۹:۱۰ ق.ظ
بعضی وقتها فکر میکنم اونهایی که رفتن و اون بالا نشستن بقیه رو ساده و بی سواد میدونن و فکر میکنن هرچی بگن چشم بسته میگن چشم!!
نمیدونم چرا؟
شاید خودمون مقصریم که گذاشتیم اینجوری بشه و الان هر روز شاهد اماری باشیم که فقط زندگی رو برامون سختر میکنه..
۱۴ مرداد ۸۷ @ ۹:۲۰ ق.ظ
تا وقتی که دین ما عین سیاست ما باشد این چیزها هم هست.. دین ما عینهمه چیزمان هست !!!
۱۴ مرداد ۸۷ @ ۹:۲۴ ق.ظ
بیا ببین ارزش تبادل لینک باهات رو داره
۱۴ مرداد ۸۷ @ ۹:۴۲ ق.ظ
دقیقا همون که مهتا گفت : تا وقتی دیانت ما عین سیاست ما و سیاست ما عین دیانت ما است ، وضع همینه ، هیچ اعتراضی هم وارد نیست .
اتفاقا این لایحه به گفته خود آقای موسی قربانی در تطابق کامل با شریعت است .
“موسی قربانی از حامیان لایحه حمایت از خانواده می گوید: «اتفاقاً ماده ۲۳ این لایحه بهترین ماده است چون براساس حکم شرع و حکم خداوند است.»”
حالا اگر کسی جرات دارد به آن اعتراض کند .
۱۴ مرداد ۸۷ @ ۱۰:۱۸ ق.ظ
سلام
از طریق Face off با شما و وبگاه زیباتون آشنا شدم. هردو جالب بود هم خواندن face off و هم آشنایی با وبگاهتان.
این لایحه فاتحه ایست برای دختری مثل من که قبل از به دنیا آمدنم گور آینده ام را کنده بودند. اکنون برای تسکین زخمهای زنان و دختران ایرانی به جای نمک (همان راهکار پیشین زن در ایران) اسید می پاشند تا دیگر نفس نکشیم.
۱۴ مرداد ۸۷ @ ۱۰:۳۴ ق.ظ
بهتر بود اسمش رو میذاشتن ” لایحه حمایت از مردان هوسران ” ، خیلی به نفع اینجور آدماس
۱۴ مرداد ۸۷ @ ۱۱:۱۹ ق.ظ
سلام . مصاحبتو توی فس اف خوندم . چرا توی وبت نمی ذاری یا لینک نمی دی . گاهی اوقات فکر می کنم اسم جامعه شناسی رو در ایران باید گذاشت مشکل شناسییییییییی
۱۴ مرداد ۸۷ @ ۱۲:۲۵ ب.ظ
تا وقتیکه دم قوانین به دم حرفهای ۱۴۰۰ سال پیش بسته هست اوضاع همین است. همه چیز فدای دینی میشود که احکامش برای مردمانی که از افتخاراتشون غارتگری و جنگ بوده وضع شده.
اینها احکام اون زمان هستند و حول و حوش همون منطقه عربستان و آداب و رسوم واون زمان. چرا باید حالا ملتی در نقطه ای دیگه و با فاصله زمانی بسیار از اون زمان و در تمدنی بسیار پیشرفته(نسبت به اون زمان) زندگی میکنه بیاد و احکام ناعادلانه اون زمان رو اجرا کنه؟
اینها همه چیز رو فدای احکام ناعادلانه اسلام میکنند. درجه اول و دوم و صدم در این حکومت اسلام و احکام ناعادلانه اش هست و تا وقتی که مبنای قوانین احکام،این دین باشه اوضاع همین هست. هر جنایتی و هر ظلمی و هر تضییع حقی رو این مرتجعها و جزم اندیشان و کهنه اندیشان حاضرند برای رضای دین و اسلامشون بر ملت روا بدارند.
۱۴ مرداد ۸۷ @ ۱:۲۰ ب.ظ
بنام خدا
با سلام و احترام
نظر به اینکه به مناسبت روز جهانی خبرنگار هشتم اوت ۸th August، جهت تجلیل از فعالین رسانه، میزبان جمعی از اصحاب رسانه در فرهنگسرای بانو هستیم، لذا از حضورتان دعوت میگردد در همایش روز خبرنگار حضور به هم رسانید.
دبیر همایش: اقلیما پولادزاده
زمان: روز شنبه ۱۹ مردادماه ۱۳۸۷ از ساعت ۱۸ تا ۲۰
مکان: تهران خیابان ولیعصر (عج) ضلع شمالی پارک ساعی کوچه ساعی فرهنگسرای بانو
تلفن تماس: ۰۹۳۵۴۲۲۴۲۲۹ از ۱۶ تا ۲۰
۱۴ مرداد ۸۷ @ ۲:۴۵ ب.ظ
سلام.یه نظری تقریبا مرتبط توی وبلاگم نوشتم.خوشحال می شم بخونیدش.
۱۴ مرداد ۸۷ @ ۲:۴۶ ب.ظ
http://www.rozmaregiha.blogfa.comاینجاست
۱۴ مرداد ۸۷ @ ۷:۴۷ ب.ظ
آخ اینم شده دغدغه جدید زنان ما. به کی می شه شکایت برد؟
۱۴ مرداد ۸۷ @ ۹:۰۰ ب.ظ
Shekayat be xoda bebarim?yade shere agar 1ba1 barabar bode golesorxi oftadam…
۱۴ مرداد ۸۷ @ ۱۰:۱۱ ب.ظ
سلام سمیه جان
خیلی منو شرمنده کردین. هم دوستی با شما و هم قرار گرفتن کنار شما برای من باعث خوشحالی و افتخاره. امیدوارم همیشه شاهد موفقیت های بیشتر و بیشتر شما باشم.
———————–
سمیه: خانم دکتر عزیز مرحمت کردید. قطعا برای من هم دوستی با شما افتخار داره. خلاصه ارادتمندیم
۱۴ مرداد ۸۷ @ ۱۱:۳۱ ب.ظ
در عین حالیکه به ظلمی که به زنان این مملکت روا شده و میشود معتقدم و نه از سر شعار که حقیقتا آرزومند تساوی حقوق زن و مرد به عنوان دو مخلوق خدا هستم _ حالا با هر شکل و شمایلی که باشند چرا که در احقاق حق ، فیزیک اهمیتی ندارد_ اما وقتی بحث حقوق زنان میشود یک نکته همیشه برایم ناراحت کننده است:
درست است که بانوان تحصیلکرده و روشنفکر مدتیست فعالیتهای مدنی را آغاز کرده اند ولی تا زمانیکه این فعالیتها به جنبشی ملی تبدیل نشود تا همه زنان به حقوق خود و راه احقاق آن واقف نباشند همان میشود که فر مودید:”با اینهمه مشکل حتی حاضر به طلاق از این مرد نمیشوند ،شاید که دو دخترش نامی از پدر بر سرشان باشد” بارها شنیدم که در کمپین یک میلیون امضا خانمهای زیادی حاضر به امضا نبوده اند.درست است که جامعه از مردسالاری رنج میبرد درست است که بخش زیادی از مردها به لحاظ استبداد تاریخی این مملکت به حقوق زنان با تحقیر مینگرند اما قدم اول فرهنگ سازی است که متاسفانه در این باره خیلی کم کار شده است.
راستی ماجرای آن دختر واقعا دردآور بود.کجایند مدعیان طرفدارای از مولایی که در ماجرای درآوردن خلخال از پای زنی یهودی فرمود اگر مسلمانی جان دهد از این ناراحتی حق دارد؟
۱۵ مرداد ۸۷ @ ۱:۰۰ ب.ظ
مسخره ترین اتفاق ممکن این لایحه است
۱۲ شهریور ۸۷ @ ۱:۵۲ ب.ظ
مردی که دارای توانایی مالی کافی است و از زندگی با زن خود خسته شده و بخاطر فرزندان و خود زن او را طلاق نمیدهد مجبور است تا آخر عمر با او کنار بیاید
مردی که پول پرداخت مهریه را ندارد و از زندگی با زن خود راضی نیست سه راه دارد
۱- محکوم به ادامه زندگیست
۲- با شکایت زن درباره مهریه به زندان برود
۳- بمیرد
جالب اینجاست در اسلام تنها شرط تعدد زوجین برای مرد عدالت بین آنهاست سئوال اینجاست مردی که هنوز ازدواج دوم را نکرده چگونه عدالت او سنجیده میشود
اما در مورد مهریه بیشتر حالت معامله دارد چون با حداقل مقدار ۱۰۰ سکه و با تضمین بزرگترها بعنوان ضامن و در دفتر اسناد رسمی ثبت شده و در صورت درخواست زن ، قانون مرد را ملزم به پرداخت آن میکند و در صورت نداشتن مقدار آن مرد را به زندان و تصویه قسطی آن مجبور میکند
شاید از هر ده مرد ایرانی ۸ تن از آنها از ترس مهریه زندگی خود را ادامه میدهند و ادامه آن را آزادانه انتخاب نمیکنند
جالب اینجاست این دو مسئله به زن آسیب بیشتری نسبت به مرد میزند و مفهوم آن این استکه زنها مردها را در دام خود انداخته و وجود آنها را استسمار میکند و اجازه ازدواج مجدد نمیدهند و حتی با کوچکترین اشتباه مرد او را به زندان می اندازند یا او را تهدید میکنند
پس زنها هیچ وقت نمیتوانند صد در صد مالک مرد خود باشند چون او را به جبر دارا هستند
۲۱ شهریور ۸۷ @ ۱:۱۱ ب.ظ
تصویب این لایحه مساوی است با بازگشت جاهلیت . با این تفاوت که این دفعه یک زن با تمام فرزندانش زنده به گور می شوند ، چه دختر باشند چه پسر . باز جای شکرش باقیه ، چون دیگه باباها دیگه برای هیچ کس وقت ندارن…