هرچقدر هم که این فیلم را کش آمده و بی رمق بخوانند، باز هم کنعان حکایتی دارد آشنا. حکایت رفتن از حصارهایی که هرچند ذهنی هجوم آورده و تلاش و تکاپوی یک نفره برای مقابله با حصارها که نتیجه نمی دهد. یا باید نشست و به دیوارهای پیش رونده خوش آمد گفت و یا باید گذاشت و رفت!

گذاشتن و رفتن همیشه جسارتی می خواهد که در ماندن و آرام غنودن میسر نیست. کنعان را بخاطر نماندن دوست داشتم. و کنعان با تصویر یک علاقه قدیمی بیشتر یک فیلم برای گیشه بود.

حالا چطور می شود دو خواهر در نهایت کنعان را برای زندگی برمی گزینند، شاید این روزها شناختنش ساده و آسان نباشد.