کریستیانو رونالدو سرانجام تصمیم خود برای خداحافظی از تیم ملی پرتغال را اعلام کرد؛ ستاره‌ای که پس از ۲۳ سال حضور در بالاترین سطح فوتبال ملی، پیراهن شماره ۷ کشورش را کنار می‌گذارد.
ایمان گودرزی؛ آخرین حضور رونالدو با پیراهن پرتغال، دویست‌وسی‌وچهارمین بازی ملی او بود؛ دیداری که در ماه سپتامبر با پیروزی یک بر صفر مقابل ولز به پایان رسید.
این مهاجم پیش‌تر پس از آنکه در مسابقه بعدی فرصت حضور در زمین را پیدا نکرد، اردوی تیم ملی را زودتر ترک کرده بود. اقدامی که به جریمه ۲۵۵ یورویی (۲۱۵ پوند؛ ۲۸۶ دلار) و محرومیت ۳۰ روزه او منجر شد. رونالدو پس از آن اتفاق، در بیانیه‌ای ۱۷۴۰ کلمه‌ای توضیحاتی ارائه کرد، از هم‌تیمی‌هایش عذر خواست و تأکید داشت که قصد بازنشستگی ندارد.
با این حال، او روز پنجشنبه در پیامی در شبکه‌های اجتماعی، پایان دوران بازیگری‌اش در سطح ملی را رسماً اعلام کرد و از خاطرات و افتخاراتش با پیراهن پرتغال نوشت.
رونالدو در بخشی از پیام خود گفت:
«روزی که باید پیراهن شماره ۷ تیم ملی‌مان را بازگردانم، فرا رسیده است. هرگز احساس نکردم این پیراهن فقط به من تعلق دارد، اما برای ۲۳ سال افتخار و مسئولیت پوشیدن آن، دفاع از آن و همراه داشتنش در ورزشگاه‌های سراسر جهان را بر عهده داشتم. امروز زمان آن رسیده که این پیراهن را به نسل بعد بسپارم. تصمیم آسانی نبود، چون بعضی تصمیم‌ها فقط با عقل گرفته نمی‌شوند؛ قلب هم در آنها نقش دارد. مسیری که در آگوست ۲۰۰۳ آغاز شد و زندگی‌ام را برای همیشه تغییر داد، حالا به پایان رسیده است. وقتی به تمام سال‌های حضورم در تیم ملی فکر می‌کنم، فقط مسابقات، گل‌ها، رکوردها و جام‌ها به یادم نمی‌آیند. گل‌ها فراموش می‌شوند، جام‌ها به موزه‌ها می‌روند و رکوردها روزی شکسته خواهند شد؛ اما چیزی وجود دارد که گذر زمان نمی‌تواند آن را از بین ببرد: جایگاهی که در قلب مردم داریم.»
کاپیتان سابق پرتغال در ادامه از هم‌تیمی‌هایش نیز قدردانی کرد و از تمام لحظاتی گفت که در کنار یکدیگر تجربه کردند؛ از دویدن‌ها و آغوش‌ها گرفته تا بحث‌ها، سکوت‌های پیش از مسابقه، جشن پیروزی‌ها و شکست‌هایی که آنها را قوی‌تر کرد.
فدراسیون فوتبال پرتغال نیز در واکنش به این تصمیم، با انتشار بیانیه‌ای از کاپیتان ابدی خود قدردانی کرد و وعده داد مراسمی شایسته برای تجلیل از دوران حرفه‌ای پرافتخار او برگزار کند.
رونالدو با ۲۳۴ بازی و ۱۴۶ گل، رکورددار بیشترین تعداد بازی و گل ملی در تاریخ فوتبال مردان است. او نخستین بار در سال ۲۰۰۳ پیراهن پرتغال را پوشید و در ادامه همراه با این تیم قهرمانی یورو ۲۰۱۶ و دو عنوان لیگ ملت‌های اروپا را به دست آورد.
این برنده پنج توپ طلا در جام جهانی تابستان امسال نیز سه گل به ثمر رساند، اما پرتغال در مرحله یک‌هشتم نهایی برابر اسپانیا، قهرمان نهایی رقابت‌ها، شکست خورد و از دور مسابقات کنار رفت. رونالدو پیش از آغاز این تورنمنت اعلام کرده بود جام جهانی ۲۰۲۶ آخرین حضورش در این رقابت‌ها خواهد بود؛ تورنمنتی که می‌توانست ششمین تجربه حضور او در جام جهانی باشد.
پیش از این نیز لیونل مسی، رقیب دیرینه رونالدو، در پایان ماه آگوست بازنشستگی بین‌المللی خود را تأیید کرده بود و آخرین بازی‌اش را در پنجره ملی پایانی مقابل بنین انجام داد.
میراث کریستیانو رونالدو در پرتغال؛ دستاوردی فراتر از آمار و رکوردها
در شرایط ایده‌آل، کریستیانو رونالدو احتمالاً دوست داشت دوران حضورش در تیم ملی پرتغال را پس از کسب یک جام دیگر به پایان برساند. بسیاری تصور می‌کردند جام جهانی تابستان گذشته آخرین تورنمنت ملی او خواهد بود، اما خود رونالدو پیش‌تر از علاقه‌اش برای فتح یک عنوان دیگر در لیگ ملت‌های اروپا صحبت کرده بود. با این حال، به نظر می‌رسد اختلاف و گسست به‌وجودآمده با سرمربی جدید، خورخه ژسوس، او را به این نتیجه رسانده که زمان خداحافظی فرا رسیده است.
در روزهای آینده احتمالاً درباره زمان‌بندی این تصمیم و دلایل پشت آن بحث‌های زیادی شکل خواهد گرفت. ژسوس نیز هنگام اعلام فهرست جدید تیم ملی در هفته آینده، با پرسش‌هایی در این زمینه روبه‌رو خواهد شد. با این حال، اکنون زمان آن است که کمی از حواشی فاصله بگیریم و به یکی از دوران‌های درخشان فوتبال ملی ادای احترام کنیم.
رونالدو نخستین بازی خود را برای تیم بزرگسالان پرتغال در سال ۲۰۰۳ انجام داد؛ چهار سال پیش از تولد لامین یامال. او طی این سال‌ها به‌ندرت از ترکیب تیم ملی دور بوده و در مجموع ۲۳۴ بار پیراهن پرتغال را بر تن کرده است. حضور در ۱۲ تورنمنت بزرگ و ثبت ۱۴۶ گل ملی، آماری استثنایی به شمار می‌رود که شکستن آن کار آسانی نخواهد بود.
یکی از نکات قابل‌توجه درباره دوران حرفه‌ای رونالدو، تداوم گلزنی او در سال‌های پایانی فوتبالش است؛ به‌طوری که ۹۴ گل از مجموع گل‌های ملی‌اش را پس از عبور از ۳۰ سالگی به ثمر رسانده است. هرچند در فصل‌های اخیر این بحث مطرح بود که جایگاه ثابت او در ترکیب پرتغال تا چه اندازه با شرایط فنی تیم همخوانی دارد، این موضوع نباید دستاوردهای بزرگش را تحت‌الشعاع قرار دهد.
رونالدو نقش مهمی در کسب نخستین جام بزرگ تاریخ فوتبال پرتغال داشت. قهرمانی در یورو ۲۰۱۶، نقطه عطفی در تاریخ این تیم بود. تصویر او در فینال مقابل فرانسه، پس از مصدومیت و خروج از زمین، در کنار زمین و در حال هدایت و تشویق هم‌تیمی‌هایش، همچنان یکی از صحنه‌های ماندگار فوتبال پرتغال است.
قهرمانی در لیگ ملت‌های اروپا در سال‌های ۲۰۱۹ و ۲۰۲۵ نیز دو موفقیت مهم دیگر در کارنامه ملی رونالدو و فوتبال پرتغال محسوب می‌شوند.
اما شاید مهم‌ترین تأثیر رونالدو، تغییر سطح انتظارات از فوتبال پرتغال بود. او در طول ۲۳ سال حضورش در تیم ملی، استانداردهای تازه‌ای تعریف کرد و نشان داد این کشور تا چه اندازه می‌تواند در فوتبال جهان موفق باشد. به همین دلیل، میراثی که رونالدو از خود در فوتبال پرتغال به جا گذاشته، فراتر از تعداد بازی‌ها، گل‌ها و جام‌هایش است.
میراث رونالدو فراتر از اعداد؛ ۲۳ سال با پیراهن پرتغال
دوران حضور کریستیانو رونالدو در تیم ملی پرتغال برای مردم این کشور معنایی فراتر از آمار و ارقام داشته است. بی‌اغراق می‌توان گفت شهرت جهانی و دستاوردهای او در زمین فوتبال، بخشی از تاریخ معاصر پرتغال را تحت تأثیر قرار داده است.
با این حال، آمارهایی که رونالدو طی ۲۳ سال حضور در تیم ملی به ثبت رسانده، آن‌قدر چشمگیر هستند که نمی‌توان به‌سادگی از کنارشان گذشت.
او در مجموع ۲۳۴ بازی ملی انجام داده؛ آماری که ۲۶ مسابقه بیشتر از هر بازیکن مرد دیگری در تاریخ فوتبال است. رونالدو در این دیدارها ۱۴۶ گل به ثمر رسانده و با ۲۰ گل بیشتر از لیونل مسی، در صدر جدول گلزنان ملی قرار دارد.
از مجموع گل‌های او، ۲۵ گل در تورنمنت‌های بزرگ به ثبت رسیده است: ۱۴ گل در رقابت‌های قهرمانی اروپا که یک رکورد محسوب می‌شود و ۱۱ گل در جام جهانی. رونالدو همچنین در پنج دوره جام ملت‌های اروپا و شش دوره جام جهانی موفق به گلزنی شده است؛ رکوردی که در هر دو رقابت بی‌نظیر است.
نخستین بازی ملی رونالدو آن‌قدر دور از امروز است که بازیکنی که در وقفه ملی این ماه برای اولین بار به میدان می‌رود، باید تا اواخر سال ۲۰۴۹ همچنان در سطح ملی بازی کند تا بتواند از طول دوران حضور رونالدو در تیم ملی پیشی بگیرد.
با وجود تمام این آمارها، مهم‌ترین دستاورد رونالدو شاید رساندن پرتغال به تنها قهرمانی بزرگ تاریخش باشد. او در سال ۲۰۱۶ بازوبند کاپیتانی تیمی را بر بازو داشت که قهرمان اروپا شد. پس از آن نیز در سال‌های ۲۰۱۹ و ۲۰۲۵، پرتغال را به دو قهرمانی لیگ ملت‌های اروپا رساند.
بیانیه کامل رونالدو
«روزی که باید پیراهن شماره ۷ تیم ملی‌مان را بازگردانم، فرا رسیده است. هرگز احساس نکردم که این پیراهن فقط متعلق به من است، اما برای ۲۳ سال افتخار و مسئولیت پوشیدن آن، دفاع از آن و همراه داشتنش در ورزشگاه‌های سراسر جهان را بر عهده داشتم.
امروز زمان آن رسیده که این پیراهن را به آینده بسپارم. تصمیم آسانی نبود، چون بعضی تصمیم‌ها فقط با عقل گرفته نمی‌شوند؛ قلب هم در آنها نقش دارد.
مسیری که در آگوست ۲۰۰۳ آغاز شد و زندگی‌ام را برای همیشه تغییر داد، حالا به پایان رسیده است. وقتی به تمام دوران حضورم در تیم ملی نگاه می‌کنم، فقط مسابقات، گل‌ها، رکوردها و جام‌ها را نمی‌بینم.
من آدم‌ها را می‌بینم. پرتغالی‌هایی را به یاد می‌آورم که در خارج از کشور زندگی می‌کنند و برای ۹۰ دقیقه احساس می‌کردند کمی به خانه نزدیک‌تر شده‌اند. میلیون‌ها پرتغالی را می‌بینم که هرگز ملاقاتشان نکرده‌ام، اما بخشی از زندگی من شده‌اند. چون فوتبال در نهایت بسیار فراتر از یک بازی است؛ فوتبال درباره مردم است.
در تمام دوران حرفه‌ای‌ام با تیم ملی، همیشه تلاش کردم از محدودیت‌هایم عبور کنم. می‌خواستم پیروز شوم، بهتر شوم و تاریخ‌ساز باشم. همیشه بیشترین انتظار را از خودم داشتم و به دنبال چیزهای بیشتری بودم. باور داشتم که می‌توانیم مسیرمان را ادامه دهیم و هرچه در توان داشتم برای این پیراهن گذاشتم.
بعدازظهرها و شب‌های فراموش‌نشدنی داشتیم؛ پیروزی‌هایی که همیشه در خاطرم خواهند ماند و شکست‌هایی که یادآوری‌شان هنوز هم دردناک است.
اشتباه کردم و رنج کشیدم. لحظاتی هم وجود داشت که نتوانستم چیزی را که مردم پرتغال با تمام وجود می‌خواستند، به آنها هدیه بدهم. اما هرگز تسلیم نشدم و مهم‌تر از همه، هیچ‌وقت از افتخار نمایندگی پرتغال دست نکشیدم.
در طول این سال‌ها، چند حقیقت ساده را یاد گرفتم: گل‌ها از یاد می‌روند، جام‌ها به موزه‌ها می‌روند و رکوردها سرانجام شکسته می‌شوند. اما چیزی وجود دارد که گذر زمان هرگز نمی‌تواند آن را پاک کند: جایگاهی که در قلب مردم داریم.
اگر حتی یک بار باعث شدم خوشحال شوید، اگر یکی از گل‌هایم موجب شد کسی را در آغوش بگیرید، برای لحظاتی نگرانی‌هایتان را فراموش کنید یا به کشورتان افتخار کنید، پس تمام این مسیر ارزشش را داشته است. چون پرتغالی بودن به همین معناست؛ ما با هم رنج می‌کشیم، با هم دوباره بلند می‌شویم و بار دیگر باور می‌کنیم.
پرتغال همیشه به جوانانی نیاز خواهد داشت که جرئت رؤیاپردازی داشته باشند؛ بازیکنانی که هرگز تسلیم نمی‌شوند و نسل‌هایی که باور دارند رسیدن به جایی که پیش از این کسی به آن نرسیده، ممکن است. کشوری که پیوسته قهرمانان تازه‌ای پرورش می‌دهد، کشوری است که هرگز باورش به خودش را از دست نمی‌دهد.
به هم‌تیمی‌هایم می‌خواهم حرف ویژه‌ای بزنم. برای هر دوندگی، هر آغوش، هر بحث و هر سکوتی که پیش از ورود به زمین با هم تجربه کردیم، از شما متشکرم. برای تمام پیروزی‌هایی که کنار هم جشن گرفتیم و شکست‌هایی که ما را قوی‌تر کردند. افتخار داشتم کاپیتان شما باشم، اما هیچ کاپیتانی به‌تنهایی مسیرش را طی نمی‌کند. همه شما همیشه بخشی از داستان من خواهید بود.
از تمام مربیان، مدیران، پزشکان، فیزیوتراپیست‌ها، مسئولان تدارکات، کارکنان و همه کسانی که در این سال‌ها کنار من کار کردند نیز تشکر می‌کنم. بسیاری از شما هرگز در قاب عکس‌ها دیده نشدید، اما بدون حضورتان، هیچ‌کدام از آن عکس‌ها امکان ثبت شدن نداشت.»
«از خانواده‌ام می‌خواهم تشکر کنم؛ برای اینکه در این رویا کنارم بودند، برای درک غیبت‌ها و فداکاری‌هایم و لحظاتی که تیم ملی بخشی از زندگی‌ام را به خود اختصاص می‌داد؛ بخشی که در واقع به شما هم تعلق داشت. اگر تا اینجا رسیدم، به این دلیل بود که همیشه دست در دست هم حرکت کردیم.
و اما مردم پرتغال؛ به تک‌تک شما، در هر نقطه‌ای از جهان که هستید، می‌خواهم آخرین حرفم را بزنم. تصویری وجود دارد که برای همیشه در ذهنم باقی خواهد ماند؛ لحظه‌ای که سرود ملی کشورمان نواخته می‌شود. به اطراف نگاه می‌کنم؛ هم‌تیمی‌هایم، سکوها، کودکان، مادران، پدران، پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها و پرتغالی‌هایی را می‌بینم که مسافت زیادی را طی کرده‌اند تا در آنجا حضور داشته باشند.
در آن چند دقیقه، تمام تفاوت‌هایمان از بین می‌رود. دیگر خبری از باشگاه‌ها، رنگ‌ها، طبقات اجتماعی، شغل‌ها و عقاید نیست. فقط یک شور و اشتیاق باقی می‌ماند: پرتغال. این احساسی است که تا پایان عمر با خودم خواهم داشت.
امروز مسیر من در زمین فوتبال با تیم ملی به پایان می‌رسد. با سربلندی می‌روم، به راهی که طی کرده‌ام افتخار می‌کنم و می‌دانم هر آنچه در توان داشتم، برای پرتغال گذاشتم. اما هرگز از اینکه یکی از شما هستم، دست نخواهم کشید. همچنان با یک «سیووو» رنج خواهم برد، تشویق خواهم کرد و هر پیروزی پرتغال را جشن خواهم گرفت!
تمام زندگی‌ام را صرف تلاش برای تبدیل شدن به بهترین بازیکن جهان کردم. اما امروز می‌فهمم بزرگ‌ترین افتخارم، نمایندگی بهترین کشور جهان بوده است.
برای این ۲۳ سال از شما متشکرم. برای باورتان به من ممنونم. ممنونم که اجازه دادید رویایی را زندگی کنم که از روزهای کودکی‌ام در مادیرا، زمانی که پسربچه‌ای کوچک به دنبال یک توپ فوتبال می‌دوید، آغاز شده بود.
پیراهن شماره ۷ همچنان باقی خواهد ماند، اما افتخار پوشیدن آن برای همیشه در قلب من خواهد بود. پرتغال همیشه بخشی از وجودم است.
خداحافظ، تا دیدار دوباره.
کریستیانو رونالدو
257 251
