علیرغم احترامی که به شخصیت اقای کروبی می گذارم، و علیرغم همراهی با دفاع ایشان از حقوق کسانی که به ناحق مورد ظلم واقع شده اند و پیگیری حقوق از دست رفته زندانیان و دانشجویان سیاسی فکر می کنم این شیخ اصلاح طلب ما زیادی برای گرفتن رای دست به هرکاری می زنند. تا امروز دائم شنیده بودم در برنامه های دانشگاهیشان تشنج وجود دارد و درگیری. خیلی مفهومش را نفهمیدم تا امروز. کروبی امروز میهمان انجمن اسلامی دانشکده علوم اجتماعی بود. شیخ اصلاح طلبی که تا دیروز بسیاری را به جرم تندروی می راند، حکم حکومتی می پذیرفت، تحصن نمایندگان مجلس را در مقابل نظارت استصوابی بر نمی تافت، امروز از همه این به قول خودش تندرو ها تندرو تر شده و ستادش شده ماوای این دوستان محترم. ماجرا اینجاست عده ای هم به راحتی ایشان را به بازی گرفته اند و از پشت نمایشنامه های مضحکی برای ایشان می نویسند. وقتی یکی از همین سرشناسان حامی می گوید ما به ستادی می رویم که بیشتر بتوانیم حرف هایمان را بقبولانیم، نتیجه اش می شود آنچه امروز در سخنرانی های کروبی می بینیم و دیدارها و موضع گیری های نامتعارفی که می شنویم.

امروز نیز مانند بسیاری از دیدارهای دیگر ازادی زندانیان دانشجو سرفصل همه سوال ها بود آنقدر که به هیچ سوال دیگری فرصت پاسخ داده نشد. افراد مختلف از دسته ها و گرایش های مختلف یک سوال را تکرار می کردند و کروبی هم دائما همان را پاسخ می داد. موضوع زنان هم این میان جالب بود. یک جا در پاسخ به حصور زنان ایشان نکته ای را گفتند که خنده دار بود. البته فکر کنم صادقانه ترین بخش جوابهای ایشان بود. درباره حصور زنان گفتند که البته زنان سرور خانه و خانواده های ما هستند. اما باید فضا را برای حضورشان در جامعه فراهم کنیم. مثلا من خودم اجازه دادم همسرم در فعالیت های اجتماعی شرکت نمایند. و در ادامه هم برای اصلاح فرمایشاتشان درباره زنان گفتند مشکل فرهنگی است و خود زنان به خودشان رای نمی دهند. تصور سروری خانه و اجازه شوهر برای فعالیت زنانه شاید کروبیانه ترین بخش سخنانش بود.

اما نکته نامتعارف دیگر اینجاست که ستاد دانشجویی کروبی به شدت با مجموعه دفتر تحکیم مرتبط شده است. دوستانی که علاقمند به آزادی زندانیان سیاسی هستند و تریبونی دیگر را نیز جز این ستاد نمی بینند به خود جذب کرده اند. انقدر این ماجرا شور شده که قبل از ورود اقای کروبی، از طرف ستاد ایشان به برگزار کنندگان همایش تعدادی دانشجو معرفی می شوند که حتما باید سوال بپرسند . این افراد هم دوستانی بودند که از وابستگان دانشگاهی خاص بودند که قرار بود در جوی هیجانی درباره دانشجویان دربند سخن بگویند. به نظرم این روش ها شاید برای رای سازی در بدنه دانشجو باشد، اما در بسیاری جاها مثل این دانشکده که تکثر گروه های دانشجویی به شدت دیده می شود، جوابگو نیست. حداقل اگر به دنبال حرکات نمایشی هستند بدانند که در چه محلی سخنرانی می کنند.

نکته دیگر اینکه به نظرم دانشجویان باید اگاه باشند. خواسته به حق آزادی اکادمیک و مقابله با امنیتی شدن دانشگاه و یا آزادی سریع دانشجویان دربند و رسیدگی به اتهامات ایشان چیزهایی است که نباید وجه المصالحه انتخاباتی در این روزها قرار گیرد. خواسته هایمان معلوم است. کاندیدای ریاست جمهوری را با بصیرت بیشتری انتخاب کنیم و واقعیات جامعه را بیشتر درک کنیم. هرکس به ما فرصت داد تا فریاد بزنیم و فریاد ما را تکرار کرد، لزوما نمی تواند ارمغان اورنده توسعه برای ما باشد.