فوتبال برای گولسیانی تمام شده، اما بعید است فوتبال ایران به این زودیها او را فراموش کند.
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ بعضی بازیکنان خارجی به فوتبال ایران میآیند، چند فصل بازی میکنند، قراردادی میبندند و میروند؛ نامشان هم خیلی زود در حافظه فوتبال گم میشود. بعضی اما وقتی میروند، چیزی بیشتر از چند بازی و چند گل از خودشان به جا میگذارند؛ یک خاطره، یک شخصیت و یک کارنامه.
گئورگی گولسیانی از دسته دوم بود. مدافعی گرجستانی که نزدیک به یک دهه در فوتبال ایران بازی کرد و از ذوبآهن و نساجی به سپاهان و پرسپولیس رسید، بدون آنکه در این مسیر به بازیکنی پرحاشیه، طلبکار یا بیرون از چارچوب تیم تبدیل شود. شاید بزرگترین ویژگی گولسیانی همین ثبات بود؛ هرجا بازی کرد، برای تیم بازی کرد.
آمار هم بخش مهمی از این داستان است. گولسیانی در لیگ برتر ایران برای نساجی ۲۲ بازی انجام داد و ۵ گل زد؛ برای سپاهان در مجموع دو دوره حضورش ۶۵ بازی و ۱۰ گل ثبت کرد و با پیراهن پرسپولیس ۸۱ بار به میدان رفت و ۱۴ گل به ثمر رساند. اگر دوره حضورش در ذوبآهن را هم حساب کنیم، کارنامه او در لیگ ایران به ۱۸۸ بازی و ۲۹ گل میرسد؛ آماری که برای یک مدافع میانی، بهخصوص مدافعی با قامت و وظایف دفاعی او، قابل توجه و رشک برانگیز است. اما اعداد، همه داستان گولسیانی نیستند.
او در پرسپولیس به اوج رسید؛ جایی که از یک مدافع قابل اعتماد به یکی از چهرههای مهم تیم تبدیل شد. ۳ فصل حضور در جمع سرخها برای او با قهرمانی لیگ همراه شد و البته یک رکورد شخصی هم ساخت: گلزنترین مدافع خارجی تاریخ پرسپولیس شد. ۱۴ گل لیگ در آمارهای ثبتشده سه فصل حضورش در پرسپولیس و گلهای مهمی که زد، باعث شد نام او برای همیشه در تاریخ باشگاه ثبت شود.
شاید هیچ گلی به اندازه آن گل مقابل مس رفسنجان، قصه گولسیانی را کامل نکند. دقیقه ۸۶، همان جایی که پرسپولیس به گل قهرمانی نیاز داشت و مدافع گرجستانی جلو کشید و کاری را انجام داد که خیلی از مهاجمان نتوانسته بودند انجام دهند. آن گل، قهرمانی لیگ بیستوسوم را برای پرسپولیس قطعی کرد و گولسیانی را از یک مدافع خارجی خوب، به یکی از شخصیتهای ماندگار تاریخ معاصر باشگاه تبدیل کرد.
اما داستان عجیبتر از اینجا شروع شد. بازیکنی که سالها در فوتبال ایران بازی کرده بود، در ۳۳ سالگی به تیم ملی گرجستان رسید. دعوتی که شاید خیلیها تصور نمیکردند در این مرحله از دوران فوتبالش اتفاق بیفتد. گولسیانی نخستین بازی ملیاش را در سال ۲۰۲۴ انجام داد و حتی راهی یورو ۲۰۲۴ شد. تورنمنتی که گرجستان برای نخستین بار در تاریخش تجربه میکرد. او در آن مسابقات ۳ بازی انجام داد و بخشی از یکی از تاریخیترین فصلهای فوتبال گرجستان بود. این شاید بزرگترین جایزه برای بازیکنی بود که مسیر فوتبالش را نه با سر و صدا، بلکه با استمرار طی کرده بود. از نساجی تا سپاهان، از سپاهان تا پرسپولیس؛ از لیگ ایران تا پیراهن تیم ملی گرجستان و یورو.
گولسیانی شاید هیچوقت ستارهای با آن تعریف کلاسیک نبود؛ نه مهاجمی که هر هفته تیتر یک باشد، نه هافبکی که با چند حرکت تکنیکی ورزشگاه را منفجر کند. او یک مدافع بود، از همان مدافعانی که ارزششان را بیشتر در طول فصل میفهمی تا در یک قاب. ثبات داشت. کمتر وارد حاشیه شد، کمتر درباره خودش حرف زد و بیشتر در خدمت تیم بود. در فوتبال ایران که گاهی کیفیت فنی بازیکن خارجی زیر سایه رفتار، مصاحبه، جنجال و مسائل بیرون از زمین قرار میگیرد، گولسیانی نمونه متفاوتی بود، بازیکنی که هم کیفیت داشت و هم شخصیت.
شاید به همین دلیل است که خداحافظی او فقط پایان فوتبال یک مدافع ۳۵ ساله نیست، پایان داستان یکی از موفقترین خارجیهایی است که در فوتبال ایران بازی کرده. گولسیانی وقتی آمد، یک مدافع گرجستانی بود که قرار بود برای یک تیم ایرانی بازی کند. وقتی میرود، قهرمانی در ایران، گل قهرمانی پرسپولیس، ۱۸۸ بازی لیگ و ۲۹ گل، پیراهن تیم ملی گرجستان و حضور در یورو را با خودش میبرد و البته چیزی مهمتر را جا میگذارد: تصویر یک جنتلمن؛ بازیکنی که لازم نبود برای دیده شدن حاشیه بسازد. فوتبالش حرف میزد.
حالا فوتبال برای گولسیانی تمام شده، اما بعید است فوتبال ایران به این زودیها او را فراموش کند. بعضیها میآیند و میروند، بعضیها میآیند و میمانند. گولسیانی از همان بعضیها بود.
253 258
